|
|
 |
 |
 |
Budowa hełmu
1. Skorupa hełmu
Nadaje zasadniczy kształt. Jej podstawowym
zadaniem jest przejęcie uderzenia, częściowe
pochłonięcie jego energii oraz przekazanie
pozostałej części energii na więźbę. Drugim
zasadniczym zadaniem skorupy jest niedopu-
szczenie do kontaktu obiektów o ostrych kształtach
z głową użytkownika. W zależności od typu hełmu
skorupa może być wyposażona w daszek, rondo,
rynienkę obciekową dla wody, otwory wentylacyjne,
uchwyty do mocowania nauszników przeciwhała-
sowych lub osłony twarzy itp. W chwili obecnej do
produkcji skorup hełmów stosuje się polietylen,
ABS, lub laminaty poliestrowo-szklane.
2. Więźba
Więźba stanowi wewnętrzną część hełmu, przymo-
cowaną do skorupy i stykającą się bezpośrednio
z głową użytkownika. Jej zadaniem jest amortyzo-
wanie uderzenia przyjętego przez skorupę oraz
rozłożenie działających wówczas sił na możliwie
największą powierzchnię górnej części głowy.
Pasy nośne więźby są najczęściej wykonywane
z tkanych taśm poliamidowych lub poliestrowych.
|
3. Pas główny
Pas główny obejmuje głowę użytkownika na wysokości czoła i podstawy czaszki i w powiązaniu
z więźbą umożliwia stabilne osadzenie hełmu na głowie.
4. Napotnik
Zadaniem potnika, mocowanego po wewnętrznej stronie pasa głównego, jest wchłanianie
potu wydzielanego przez skórę w okolicy czoła.
5. Zaczep paska podbródkowego
Pasek podbródkowy jest dodatkowym elementem zabezpieczającym przed spadaniem hełmu
z głowy i może być wyeliminowany w przypadku odpowiedniego ukształtowania
pasa głównego oraz więźby.
6. Zaczep pasa więźby (punkt mocowania)
Ilość punktów mocowania wpływa na amortyzację w przypadku uderzenia.
Im więcej punktów tym większe rozłożenie sił.
|
|
Podstawowe zasady doboru hełmu
zakres temperatur stosowania
zakres regulacji pasa głównego umożliwiający prawidłowe dopasowanie hełmu do głowy
konieczność zapewnienia ochrony przed dodatkowymi czynnikami szkodliwymi
(porażenie prądem elektrycznym, odpryski stopionego metalu, bardzo wysoka temperatura, itp.)
okres przydatności hełmu do użytkowania
występowanie na stanowisku pracy innych czynników mogących wpływać na utratę przez hełm
parametrów ochronnych (np. agresywnych czynników chemicznych)
wywoływanie przez hełm dodatkowych zagrożeń (np. gromadzenie ładunków elektro-statycznych
na skorupie może być niebezpieczne przy stosowaniu w środowisku wybuchowym)
konieczność współpracy z innymi środkami ochrony indywidualnej
(np.: osłoną twarzy, nausznikami przeciwhałasowymi, środkami ochrony dróg oddechowych)
|
|
Znakowanie hełmów
Każdy hełm powinien posiadać oznaczenia, trwale umieszczone za pomocą wytłoczenia,
odlewu, nadruku, naklejki:
numer normy (EN 397 lub PN-EN397)
nazwę lub znak identyfikacyjny producenta
rok i kwartał produkcji
typ hełmu - według określenia wytwórcy (naniesiony zarówno na skorupie, jak i na więźbie)
rozmiar lub zakres rozmiarów (naniesiony zarówno na skorupie, jak i na więźbie)
-20°C lub -30°C - bardzo niska temperatura stosowania
+150°C - bardzo wysoka temperatura stosowania
440 Vac - elektroizolacyjność
LD - odkształcenie boczne
MM - odpryski stopionego metalu
|
|
|
|
